pcpi6

ПОМНІК ВОІНАМ-АЎТАМАБІЛІСТАМ

 

 

МЕСЦА ЗНАХОДЖАННЯ: г. Баранавічы, Усходні мікр-н, скрыжаванне вул. Цыялкоўскага і Тэльмана

 

ГОД УЗВЯДЗЕННЯ: 1984 г.

 

ГІСТАРЫЧНЫЯ ЗВЕСТКІ:  усе баявыя аперацыі Вялікай Айчыннай вайны непарыўна звязаны з шырокім выкарыстаннем аўтамабільнага транспарту. На долю франтавікоў-аўтамабілістаў выпала адна задача – як мага больш перавезці грузаў на перадавыя рубяжы нашых войскаў.

 

Данінай памяці воінам 18-й аўтамабільнай брыгады, якая ўдзельнічала ў вызваленні Баранавічаў ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, стаў памятны знак воінам-аўтамабілістам.

 

автомобилистамАсколкам нямой памяці застыў на пастаменце ЗІС-5 – брат некалі легендарнага транспартнага аўтамабіля Чырвонай Арміі, выпушчаны ў далёкім 1945 г. Прыбыў з невялікага г. Дзімітраўграда Ульянаўскай вобл. Расіі. Праехаўшы 1800 км. сваім ходам пад кіраваннем вадзіцеля-ветэрана, аўтамабіль навечна застаўся на пастаменце як напамін гараджанам аб воінах-аўтамабілістах, вызваліцелях Баранавічаў ад нямецка-фашысцкіх акупантаў.

 

ЗІС-5 атрымаў такую назву таму, што з 1933 па 1948 гг. выпускаўся на аўтамабільным заводзе імя Сталіна. Вадзіцелі называлі свайго баявога сябра “трохтонка”, “Захар Іванавіч”. Гэты грузавік атрымаў найбольшае распаўсюджванне ў войсках у першыя два самыя цяжкія гады вайны. Прыйшоўшы на ваенную службу з народнай гаспадаркі краіны, пасля мабілізацыі аўтамабіль стаў сапраўдным паплечнікам воінаў Чырвонай Арміі.

 

18-я аўтамабільная брыгада, якая ўдзельнічала ў вызваленні горада, была ўдастоена высокага гонару – узнагароджана за заслугі перад Радзімай ардэнамі Чырвонага Сцяга і Кутузава II ступені.

 

"Монолог памятника “Автомашина" (аўдыёўрывак)

  

Міхаiл Стрыжоў – “Монолог памятника “Автомашина”

Я - памятник! Нет сердца у меня.

Мотор в металлолом давно отправлен.

Но никого не собираюсь обвинять

В том, что не раз уже он переплавлен.

 

Я - памятник! Есть память у меня...

Она в бортах, колёсах и в кабине...

От  самолётов, пулемётного огня

И от подрыва на дорожной дуре-мине;

 

И от осколков, что снаряды разбросав

По раненым мной в тыл перевозимым,

Всё норовили, в кузов мой попав,

Боль сделать их ещё невыносимей.

 

О, сколько городов, полей и сёл

Я пробежал, как будто бы по карте...

Я памятник! Я должен и я помню всё!

Но времени мне на рассказ не хватит.

 

Но - главное, что всё-таки живём!

И я надеюсь - с вами долго буду!

И всех, кто был когда-то за моим рулём, -

Пока стою я здесь - я не забуду!

 

 

< У пачатак  

Joomla Plugins